المؤمنين عليه السلام است ، كَمَن كَانَ فَاسِقًا : مثل كسى است كه از دايرهء ايمان خارج گرديده كه « وليد » باشد ؟ لَّايَسْتَوُنَ : در شرافت و مزيّت و رتبت يا در جزا و مثوبت آخرت ، برابر نيستند . تبصره : نزول آيهء شريفه در مورد خاص ، مانع عموميت آن نيست ، چنان كه در علم اصول مقرّر شده است و مراد از فاسق در اين آيه كافر است ؛ زيرا جمع ميان ايمان و فسق ممكن است ؛ اما ميان كفر و ايمان ممكن نيست ؛ يعنى شخص مىتواند هم مؤمن باشد هم فاسق ؛ لكن نتواند هم مؤمن و هم كافر باشد . و همين وليد پليد است كه عثمان او را بر كوفه والى ساخته بود شبى شراب خورده بود صبح به مسجد آمد و به مستى امامت گزارد ، نماز صبح را چهار ركعت نمود . در اثناى نماز روى به جماعت نمود و گفت : بر چهار ركعت بيفزايم كه بانشاطم ! مردم دانستند مست مىباشد . ( آيهء 19 ) أَمَّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ الصلِحتِ فَلَهُمْ جَنتُ الْمَأْوَى نُزُلَام بِمَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ لغت : نزل به معنى آنچه براى ورود مهمان آماده شده است مانند ميوه‌اى كه در آغاز ورود جلو او مىگذارند . تفسير : بعد از بيان عدم تساوى مؤمن و كافر اجمالًا ، تفصيل آن را بيان فرمايد : أَمَّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ : اما آن كسانى كه به خدا و تمام معتقدات حقّه ايمان آوردند ، وَعَمِلُواْ الصلِحتِ : و كارهاى پسنديده از طاعات و خيرات و مبرّات و صدقات به جا آوردند ،